เศษ PCBA ไม่ใช่แค่พลาสติกและโลหะที่ไม่มีปฏิกิริยา แต่เป็นส่วนผสมซับซ้อนที่จัดอยู่ในประเภท “ขยะอิเล็กทรอนิกส์ (e-waste)” หรือ “ขยะอุปกรณ์ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (WEEE)”เหตุผลสำคัญที่ต้องควบคุมมีดังนี้:
- ส่วนประกอบอันตราย: PCBs ประกอบด้วย:
- โลหะหนัก: ตะกั่ว (ในบัดกรี โดยเฉพาะในชุดประกอบเก่า) แคดเมียม และปรอท (ในชิ้นส่วนบางชนิด)
- สารประกอบฮาโลเจน: สารหน่วงไฟโบรมีน (Brominated Flame Retardants, BFRs) ในวัสดุฐาน (substrate)
- สารอันตรายอื่น ๆ: เบริลเลียม และสารหนูในปริมาณเล็กน้อย
สารเหล่านี้อาจซึมเข้าสู่ดินและน้ำใต้ดินหากฝังกลบ หรือปล่อยเป็นควันพิษหากเผาอย่างไม่ถูกวิธี
- วัสดุมูลค่าสูง: นอกจากนี้ยังประกอบด้วย:
- โลหะมีค่า: ทองคำ เงิน แพลททินัม (ในชิป IC ขั้วต่อ และการชุบเคลือบ)
- โลหะฐาน: ทองแดงเกรดสูง ดีบุก นิกเกิล
มูลค่าทางเศรษฐกิจนี้เป็นแรงขับเคลื่อนอุตสาหกรรมรีไซเคิลที่ถูกกฎหมาย แต่ก็สร้างความเสี่ยงต่อการจัดการที่ผิดกฎหมายและการ “รั่วไหล” เข้าสู่ภาครีไซเคิลนอกระบบที่ก่อมลพิษ
- ความเสี่ยงด้านความปลอดภัยของข้อมูล: แผงวงจรที่ประกอบแล้วอาจมีชิปหน่วยความจำ (EEPROM, Flash) ที่เก็บข้อมูลสำคัญของบริษัท สิทธิ์ทางปัญญา หรือแม้แต่ข้อมูลส่วนบุคคล การกำจัดโดยไม่ควบคุมถือเป็นการละเมิดความปลอดภัยอย่างร้ายแรง
- ข้อบังคับระหว่างประเทศ: ศรีลังกา ในฐานะประเทศภาคีของ อนุสัญญาบาเซิล ว่าด้วยการควบคุมการเคลื่อนย้ายข้ามพรมแดนของของเสียอันตราย ประเทศศรีลังกาจึงมีหน้าที่ควบคุมการส่งออก/นำเข้าขยะอิเล็กทรอนิกส์อันตราย เจ้าหน้าที่ตรวจสอบเศษวัสดุ BOI ทำหน้าที่เป็นกลไกบังคับใช้เบื้องต้นสำหรับเรื่องนี้